Dag 14

Dag 14 – Van Vermont naar de White Mountains in New Hamphire

Dag 14 – Van Vermont naar de White Mountains in New Hamphire

De wekker gaat bijtijds. We gaan eerst zwemmen om wakker te worden. Vervolgens worden alle tassen ingepakt, dan checken we uit bij het Golden Eagle Resort hotel en rijden rond 10.00 uur weg uit Stowe. Vrij snel bereiken we de ‘Ben & Jerry’s Icecream Factory’ in Waterbury, http://www.benjerry.com/waterbury. Deze moet worden bezocht! We hebben geluk, want wanneer we een kaartje kopen voor de toer door de fabriek, kunnen we meteen vertrekken.
In 1978 begonnen de twee hippies Ben Cohen en Jerry Greenfield met ijsverkopen. Met een simpele cursus ijsbereiding als basis begonnen ze met een startkapitaal van $ 12.000 hun eigen ijswinkel in een gerenoveerd benzinestation in Vermont. Dat benzinestation wordt later een heuse ijsfabriek. Hier worden 400.000 potten ijs per dag gemaakt! Tijdens de rondleiding leren we over de stappen om ijs te maken. We beginnen in het 'Cow over the Moon'-theater, waar de bezoeker iets over de geschiedenis van Ben & Jerry’s leert. Dan volgt rondgang langs de productieafdeling. Hoe wordt ijs gemaakt?
Het begint met een “basismengsel” van melk, room, eidooiers en natuurlijke stabilisatoren, die worden gemixt in grote tanks. Het mengsel wordt vervolgens verwarmd tot 82 graden en daarna weer snel afgekoeld, waardoor een mooi zuiver product met een gelijkmatige consistentie ontstaat. Daarom is ‘t ijs zo lekker glad. Het mengsel wordt verder afgekoeld tot 2 graden, in tanks waar wel 3700 liter in past. De basismix heeft nu de consistentie van een soort natte milkshake. Het ijs-to-be gaat daarna naar de zogeheten Flavor Vats. Dit is het punt waar vloeibare aroma’s worden toegevoegd, zoals vanille. Daarna komt de stap waar B&J ijs zo bekend om zijn - de Chunk Feeder! Dit is het moment waarop stukjes vulling worden toegevoegd, zoals noten, kersen, brownie en chocolate-chips! Het mengsel gaat daarna naar de Swirl Feeder. Dit is een top secret proces waar de bijzondere Ben & Jerry’s sausjes worden toegevoegd. Hier wordt de caramel, fudge, pindakaas, en alle andere “swirls” toegevoegd. Deze worden gelijkmatig verdeeld over de mix. Het geheel wordt bevroren en dan heb je het B&J ijs zoals we dat kennen. Uiteindelijk mochten we een ijsmonster proeven; vandaag was het Tripple Caramel Chunk!
We rijden door en van Waterbury rijden we via de snelweg 89 naar Montpelier. Dit is de hoofdstad van Vermont. We besluiten door te rijden en dit stadje niet te bezoeken. Via de 2, een RN weg, rijden we langs Danville. De omgeving is prachtig! We rijden inderdaad, zoals de slogan van Vermont zegt, door de ‘Green Mountain State’. Nabij Danville rijden we langs een ‘Maple Syrop Farm’. Daarvan zijn er meer in Vermont, want Vermont schijnt de staat te zijn waar de meeste ‘Maple Syrop’ wordt gemaakt. We besluiten om te draaien en de ‘Goodrich’s Maple Farm’ te bezoeken. Er is een gratis toer.
We worden hartelijk ontvangen door Glenn en Glenn vertelt ons dat deze ‘farm’ al 8 generaties ‘maple syrop’ maakt, dit wordt ook wel ‘Maple Sugaring’ genoemd, http://www.goodrichmaplefarm.com/. De ‘ Maple Tree’, in het Nederlands Esdoorn, zie je overal in New England en natuurlijk in Canada, waar we een paar dagen terug waren. Maple Syrop of Esdoornsiroop, wordt ook wel ahornsiroop genoemd. Het is een zoete stroop gemaakt van het sap van de esdoorn. In de winterperiode slaan deze bomen vaak suiker op in hun wortels, die met het sap door de bastvaten naar boven stroomt in het voorjaar. Door dit suikerhoudende sap af te tappen en te concentreren ontstaat esdoornsiroop. Dit aftappen moet in 6 weken gebeuren, vanaf begin maart tot en met midden april. Canada is de grootste producent van esdoornsiroop.
Voor de productie van 1 liter siroop is ongeveer 40 liter sap nodig. Een volgroeide suikeresdoorn kan 40 liter sap per 4 tot 6 weken produceren. Per boom worden afhankelijk van de grootte een tot drie taps gezet. Bomen moeten minimaal een diameter van 25 centimeter hebben en ten minste 40 jaar oud zijn voordat er sap uit getapt wordt. Het afgetapte sap wordt door koken ingedikt, waarbij het water erin verdampt en enkel het geconcentreerde sap overblijft. Bij dit proces karamelliseert de suiker, hetgeen een donkere kleur aan de siroop geeft. Volgens Glenn is Maple Syrop gezond, omdat de suiker in deze siroop langzaam afbreekt in je lichaam en omdat deze siroop meer anti-oxydanten dan sla en tomaat bevat en meer calcium dan melk! Aan het eind van de toer mogen we de verschillende Maple Syrops proeven; licht geel, licht bruin en bruin! Na de ijsjes van vanochtend en de maple syrop, denk ik dat we nu wel genoeg suiker binnen hebben gekregen!
Via wegnummer 2 komen we op de snelweg 93 waar we bij Littleton afslaan richting Bethlehem en Bretton Woods. Deze route hebben mij vrouw en ik jaren geleden ook gereden in omgekeerde richting. We hebben toen geslapen bij het ‘Omni Mount Washington hotel’. Een overnachting in dit hotel konden wij ons niet veroorloven en daarom hebben wij toen geslapen in het ‘Bretton Arms Inn’ at Mount Washington. Zeker zo leuk en betaalbaar! We nemen er nu weer een kijkje. In het ‘Mount Washington hotel’ in Bretton Woods is in 1944 de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) opgericht en werd de goudstandaard geïntroduceerd en US$ uitgeroepen tot de ‘backbone’ van de internationale handel.
We rijden verder door de schitterende omgeving van de White Mountains met uitzicht op Mount Washington, waarvan de top vandaag overigens in de wolken ligt. Uiteindelijk komen we uit bij Jackson, aan de andere kant van de berg en waar ons hotel ligt, het Eagle Mountain House & Golf. Deze naam klinkt veel belovend. Het hotel behoort evenals het Hotel Viking in Newport, waar wij de eerste twee nachten sliepen, tot de Historic Hotels of America, een verbond van hotels die historische kenmerken hebben en daarom onderdeel van deze samenwerking mogen zijn - http://www.historichotels.org/.
Het hotel is inderdaad historisch en ligt fantastisch aan de ‘Jackson Falls’ watervallen en de Eagle Mountain Golf. Het blijkt echter even later wel erg ‘outdated’. Er zit een lift in uit 1940, waarvan je twee hekwerkjes moet dichtschuiven voordat ie in beweging komt. De vloerbedekking is zo oud, dat de gaten erin vallen en als je stampt de stof spontaan opwaait. Het werfwerk aan de voorkant is matig, aan de achterkant is de verf er spontaan afgevallen. Er zitten gaten in de dekens van het bed en het geheel ruikt muf – het lijkt wel of we in Engeland zijn! Daar zijn ze ook zo dol op alles wat vervallen is en muf ruikt! We gaan het er de komende twee dagen mee doen.
Nadat we de spullen op de kamer hebben gebracht drinken we een biertje op de veranda aan de voorkant van het hotel. Vanuit de schommelstoelen kijken we uit over het zwembad en de golfbaan. Dat heeft dan toch wel wat! Je waant je zo 100 jaar terug, in de tijd dat je hier uitsluitend met de trein of paard en wagen kon komen. We besluiten om vanavond te barbecueën bij de Jackson Falls op 2 minuten rijden van het hotel. We hadden daar al een picknicktafel gespot en inmiddels hebben we een klein barbecuetje gekocht, zodat we helemaal zelfvoorzienend zijn met de ‘self inflamable charcoal’. Het barbecueën bij de beek met de watervallen is geweldig! We zien de sterrenhemel, zoals we die in Nederland nooit aanschouwen. Een mooie manier om de dag af te sluiten!