Dag 17

Dag 17 - De kust van Zuid Maine

Dag 17 - De kust van Zuid Maine

Het dorpscentrum van Kennebunkport, het gebied rond ‘Dock Square’, is gelegen langs de ‘Kennebunk River’, ongeveer 1 mijl verwijderd van de monding van de rivier in de Atlantische Oceaan. Ooit had Kennebunkport nog de Indiaanse naam ‘Arundel’ en was het een dorpje dat leefde van de scheepsbouw en de visserij. Het dorp is inmiddels zo’n 100 jaar een populair toeristenbestemming. De ‘Dock Square’ is een gebied met veel souvenir shops, ‘art galleries’, ‘seafood restaurants’ en ‘bed and breakfasts’. Kennebunkport is een heel mooi dorpje, we zijn eigenlijk een beetje overrompeld door de schoonheid van de omgeving en de gebouwen. Onze ‘roadtrip’ kunnen we niet beter afsluiten dan hier!
’Cape Porpois’ ligt aangrensend aan Kennebunkport en heeft de identiteit als vishaventje weten te bewaren. Naast de haven heeft dit kleine dorp veel restaurants, waarbij elk restaurant hier wel Lobster of Lobster Rolls serveert, en anders wel andere visgerechten en zeevruchten – Atlantic Salmon, Sea Scallops, Haddock Filet, Clams, Swordfish. In Kennebunkport staat ook het zomerverblijf van oud-presidenten George H. W. Bush en George W. Bush. Het huis werd begin Jaren tachtig gebouwd door de grootvader van moederskant ‘George Herbert Walker’, en het is sindsdien in familiebezit. Tijdens het presidentschap van de eerste Bush werden wereldleiders als Margaret Thatcher en Mikhail Gorbachov in Kennebunkport ontvangen. In 2007 inviteerde de 2de George Bush, Vladimir Putin en Nicolas Sarkozy.
In de lobby van het hotel staat koffie en thee wat vrij te pakken is. Op een tafel ernaast staan ‘blueberry muffins’, een grote schaal met stukjes fruit en yoghurt. We nuttigen een klein ontbijt hiervan en vertrekken daarna met de auto richting ‘Cape Elizabeth’. Een van de vele bezienswaardigheden van Maine zijn de karakteristieke vuurtorens. Met zoveel kilometer kustlijn zijn ze niet moeilijk te vinden. De mooiste en meest bekende zijn de vuurtoren op ‘Pemaquid point’, de ‘West Coddy vuurtoren’ bij Lubec en het ‘Portland Head Light’ op Cape Elizabeth. Na een schitterende tocht langs de zuidkust van Maine, met haar kreken, ‘wetlands’ en rotspunten in zee, eindigen we na ongeveer 40 minuten rijden bij Cape Elizabeth. De vuurtoren blijkt tot onze teleurstelling niet dicht te benaderen, maar we zien ‘m wel mooi uitsteken op de kaap. Aan de andere kant van de kaap ligt ‘the Lobster Shack’, een kreeft- en visrestaurant wat onderdeel is van een keten van Lobster Shacks in Maine. Aan de rode picknicktafels kun je je ‘lobster’, of zoals ze hier zeggen ‘lobstah’, eten met een fantastisch uitzicht over de Atlantische Oceaan. Wij doen dat niet, wij speuren de onderliggende rotsen af naar krabbetjes, kokkeltjes en andere zeebewoners die zich graag nestelen in de zoutwater badjes die door het terugtrekkende zeewater zijn ontstaan. Al met al zijn we hier meer dan een uur zoet mee.
‘Cape Elizabeth’ ligt op slechts 10 minuten rijden van Portland. We kregen het advies bij de receptie van ons hotel dat we toch écht naar Portland moeten en bij de ‘Flatbreads’ aan de picknicktafels buiten op de pier onze ‘flatbread’ moesten eten. Portland heeft een oude haven. Veel van de oude roodstenen gebouwen zijn al of worden nog omgetoverd tot luxe appartementengebouwen. De stadkern is charmant en heeft het eigen karakter wat bij de haven met de pieren hoort. Bij de ‘Flatbreads’ aangekomen kunnen we direct terecht buiten op de houten pier met inderdaad, lange tafels om je maaltijd op te eten. We zien om ons heen dat mensen hun ‘flatbread’ delen en samen opeten. Wisten wij veel dat een ‘flatbread’ een pizza is, zoals wij de Italiaanse pizza kennen. Ons begrip van hoe Amerikanen pizza zien is als volgt: een pizza in Amerika is wat wij een American pizza noemen, met een dikke bodem en veel (nep)kaas. Een flatbread is een pizza op Italiaanse wijze uit de houtoven met kenmerken van een ‘flamkuche’. Daarna kom je in de ‘slices’, en die liggen tussen de American pizza en de Italiaanse pizza in. Nou goed, volgens mij kun je hier een hele studie van maken en waarschijnlijk is het in Californië weer anders dan hier, maar wat zijn deze flatbreads waanzinnig lekker! Mai, mai, mai, wat goed zijn ze! Op internet zien we, flatbreadcompany.com, dat er helaas geen ‘Flatbreads’ restaurant in Boston zit, maar wel in Salem, 25 kilometer boven Boston. Wie weet…?
We slenteren nog wat door het kleine gezellige centrum van Portland en gaan dan terug naar de auto. We hebben beloofd vanmiddag nog naar het strand te gaan en te snorkelen in zee. We pakken de snelste route terug naar Kennebunkport, over de 95, de ‘Maine Turnpike’ tolweg (wel $1 voor een ritje) en een half uurtje later zijn we weer bij ons hotel. We pakken onze zwemspullen en lenen een parkeerkaart van het hotel, zodat we geen parkeerkaartje aan de boulevard hoeven te kopen. Er zijn zoveel mooie plekjes en strandjes hier, dat het feitelijk niet uitmaakt welke je kiest. Wij gaan naar ‘Gooch’s Beach’. Mijn zoon en ik zwemmen naar een rotspunt ‘Oaks Neck’. Het water is hier beduidend kouder dan in Long Island, zo’n 300 kilometer zuidelijker. Of zou het komen dat het toen 33 graden was en nu 23? Onze zwembrillen zijn fijn tegen het zoute water, maar onderwater zie je er niets mee. Het water is behoorlijk troebel en we moeten bij het beklimmen van de rots goed uitkijken dat we ons niet bezeren. We zitten zo’n 10 minuten op ‘onze rots’, wegkijkend van het strand wanen we ons op een onbewoonde plek midden op de oceaan. Het water is rustig. Zitten hier ook witte haaien papa? Ik hoop het niet…
Hier in Maine is het eind augustus om halfacht al behoorlijk donker. In de vakantieperiode gaat elke avond het vuur aan op de vaste kampvuurplek bij de kreek. De kinderen kunnen dan met marshmallows aan stokken geprikt de marshmallows ‘smelten’ in het vuur. Dat kennen we allemaal wel. Wat wij niet kenden is dat de Amerikanen daar vervolgens ‘Marshmallow Smores’ of kortweg “S’mores” van maken.
“A s'more is a traditional nighttime campfire treat popular in the United States, consisting of a fire-roasted marshmallow and a layer of chocolate sandwiched between two pieces of graham cracker.”
Als ouders proefden wij zo’n “S’more”, mijn god, hoe komen ze erop? verslavend lekker … Ben blij dat we in Nederland van dit alles geen weet hebben, je wordt kogeltje rond. Na jet kampvuur bij ‘the lodge on the cove’ bereiden we ons voor op de laatste nacht voordat we naar Boston gaan. Deze plek zullen we in ieder geval niet snel vergeten! Het krijgt van ons de meeste sterren van alle plekken waar we de afgelopen 16 dagen zijn geweest! In een rondreis door New England mag Maine, en zeker Kennebunkport, niet missen!