Dag 18

Dag 18 – Van Kennebunkport naar Massachusetts, “the Spirit of America”

Dag 18 – Van Kennebunkport naar Massachusetts, “the Spirit of America”

Onze ‘roadtrip’ zit er bijna op. Vandaag willen we via Gloucester en Salem in Massachusetts, zo’n 20 tot 30 mijl ten Noordwesten van Boston. We checken uit bij ‘the lodge on the cove’ en eten wat van het fruit en de blueberry muffins. We zijn zeer te spreken over de gastvrijheid en service van dit hotel! Een vrouw spreekt ons aan op het moment dat we met onze koffie en thee de auto willen instappen. Ze denkt te horen dat wij Nederlands met elkaar praten. “Where are you guys from?” Dit keer antwoord mijn vrouw met te zeggen dat we “from a town close to the city called Almaar” komen. “Ooo, so nice! I used to live in Haarlem and since then I try to come there every year”. Het is opvallend hoe vaak Amerikanen ons spontaan benaderen en helemaal opvallend dat negen van de tien keer ze wel ‘een relatie’ met Nederland hebben. Is het niet dat ze er zelf hebben gewoond, of dat hun grootouders of ouders er vandaan komen, of dat ze er een vriend(in) hebben wonen. En ‘always, Holland is their favorite place’! De man van deze vrouw staat wat schuchter achter zijn vrouw op gesteld. Ze komen beiden uit Chicago. Plots valt het mij op wanneer hij zich meer naar voren opstelt. Hij draagt een AZ-voetbal trainingspak! Het is niet waar! Maar wel! Zijn vrouw geeft meteen aan dat haar man regelmatig in de jaren negentig bij AZ-voetbal ging kijken. Toen speelde de Alkmaarse club nog in het oude stadion ‘de Hout’. “I have been once in the new stadium.” Zo verlaten wij het hotel en verlaten Kennebunkport.

We rijden nog een klein stukje langs de prachtige kust van Maine om vervolgens via Wells de Maine Turnpike 95 op te rijden. Alle oneven snelwegen in Amerika lopen Noord-Zuid, terwijl de snelwegen met even nummers Oost-West lopen. Via Kittery verlaten we Maine om over de Piscataqua River Bridge, die hoog boven de Piscataqua rivier en de plaats Portsmouth uitsteekt, New Hampshire weer in te rijden. New Hampshire grenst een klein stukje aan de Atlantische oceaan, waardoor Massachusetts en Maine niet aan elkaar grenzen. Na iets meer dan 15 mijl komen we Massachusetts. We verlaten bij afslag 54 de 95 om richting Ipswich te rijden. Vrijwel alle plaatsjes hier hebben een naam met een Engelse evenknie. Het is hier duidelijk dichter bevolkt dan waar we vandaan komen. Je merkt dat ‘de grote stad’ dichter bij komt. De plaatsjes zijn leuk om doorheen te rijden. Schitterende huizen in mooie kleuren met grote veranda’s met deckchairs worden afgewisseld door huizen die ooit even mooi waren, maar eenvoudig weg niet onderhouden zijn. Ook hier in Mass (afkorting van Massachusetts) lijken veel mensen te wonen die hangen naar het oude. Antiekwinkeltjes zie je hier overal.

Uiteindelijk komen we in Gloucester aan. 25 jaar geleden waren we hier ook en hebben we vanaf hier de ‘whale watch tour’ gedaan. Het plaatsje Gloucester is een charmant vissersdorp gelegen op ‘Cape Ann’. De film ‘the Perfect Storm’ uit 2000 had Gloucester en Cape Ann als decor voor de film gekozen. We lopen wat rond en snuiven de sfeer op van het havengebied wat nog oogt alsof we 60 jaar terug in de tijd gaan. Vervolgens rijden we wat door verder Cape Ann op. Bij Rockport op het eind van de kaap, waar de mooiste en duurste huizen staan, draaien we terug richting Gloucester. Over de ‘highway’ komen we 20 minuten later in Salem. De stad is bekend door zijn heksenprocessen van Salem in 1692. Onze jongste dochter gaf afgelopen jaar op school een spreekbeurt over de heksenvervolging en daarin nam Salem een prominente rol in. Ze ziet erg uit naar een bezoek aan het ‘Heksenmuseum’.

Het is niet helemaal duidelijk waar wij onze auto moeten parkeren. Op een parkeerterrein midden in het stadje mogen we niet staan, ‘only with residence permit’. Een man verwijst ons naar een grote parkeergarage bij het station waar je voor $5 wel 14 uur mag parkeren. Nou, we denken niet meer tijd dan dat nodig te hebben. Vanuit de parkeergarage lopen we zo het stadje in. Op zoek naar het ‘visitors center’ worden we via winkelstraat geleid langs allerlei souvenirshops met heksensouvenirs. Ook in Salem waren wij 25 jaar geleden, maar herkennen niets! In onze verbeelding was Salem een klein dorp met charmante houten huizen met veranda’s rond een ‘common’ (een parkje midden in een dorp of stad met gemeenschappelijke functie). Het oudste huis was ‘the Witch House’ en daar hebben wij toentertijd een rondleiding gehad. Maar van het charmante kleine dorp is niets over. Of wij hebben een verkeerd beeld van Salem in ons hoofd geprent, of er is in 25 jaar tijd heel veel veranderd. Zo dadelijk zal blijken dat het vooral dat laatste het geval is.

We zien het bordje ‘The Witch Museum’. Zonder na te denken stappen we naar binnen. Dit moet het zijn. We hebben geluk, want over 5 minuten begint de eerste rondleiding. De rondleiding begint in een klein ‘heksentheater’. Een jonge vent, uitgedost in kleding van de tijd van de heksenvervolging, doet zijn verhaal. Duidelijk ingestudeerd, veel te snel pratend (opdreunend), maar goed. De heksenprocessen van Salem waren niet de eerste, maar zeker de bekendste heksenprocessen in de Amerikaanse geschiedenis. Ze begonnen in 1692 en resulteerden in een groot aantal veroordelingen in zowel Salem Village, het huidige Danvers, als Salem Town (waar we nu zijn), toen een Engelse kolonie in New England. Ze leidden tot de terechtstelling van minstens vierentwintig mensen.

De rondleiding is leuk. Langs opstelling van poppen in verschillende scenes wordt het verhaal van de heksen en Salem verteld. Best spannend! Een half uur later staan we weer buiten op zoek naar het ‘echte’ heksengebeuren hier in de stad. Bij mij voelt het als een ‘tourist trap’, iets voor de toeristen maken wat er niet is en daar wel (veel) geld voor vragen. Het in onze gedachten zo romantische Salem is er niet en kunnen we ook niet vinden. Het enige wat hier de moeite waard schijnt te zijn is het ‘Peabody Essex Museum’, welke ze nu flink aan het uitbreiden zijn. Om maandag is dit museum echter dicht.

Als troost gaan we naar de ‘Flatbreads’, waar we gisteren in Portland zo leuk aan de haven hadden geluncht. Deze flatbreads is vrij nieuw en men is nog druk bezig om een terras aan het water te maken. Je kunt duidelijk merken dat het maandag is, want wij zijn zowat de enigen die in het restaurants zitten. De ‘pizza’ is wederom verrukkelijk! De buiken zijn vol en nu kunnen naar Boston! Weg uit deze hekserij! Salem is een plaats welke je in een rondreis door New England of Massachusetts makkelijk kunt overslaan. Wij waren erg teleurgesteld.

De opgewondenheid in de auto neemt snel toe naarmate we Boston naderen. Dit is de plaats waar onze oudste dochter 9 maanden gaat studeren. Dit is ook de plaats waar we ooit met z’n tweeën een week lang mochten verblijven vanwege mijn werk. We logeerden toen in een hotel op Harvard Square midden in Cambridge naast de Harvard University. De herinneringen aan Boston zijn mede daarom heel mooi en wij verheugen ons zelf ook om deze stad weer te bezoeken. Het is erg druk op de snelwegen rondom Boston. Het forensenverkeer is hier om drie uur ’s middags al behoorlijk op gang gekomen. We slapen de komende dagen in het ‘Hyatt House Boston/Burlington’ op de Van De Graaff Drive. Na meer dan twee weken in hotels te hebben geslapen zien we uit naar een verblijf met eigen kitchenette en meer ruimte voor vijf personen. Burlington is een buitenwijk van Boston en het hotel is gelegen in een zakenwijk met op korte afstand een klein winkelcentrum.

Bij aankomst blijkt het computersysteem van het hotel ‘down’. We worden allervriendelijkst ontvangen, krijgen drinken en snacks aangeboden en mogen, als we willen, alvast gebruik maken van het zwembad buiten. Bij het zwembad in de zon zoeken we ligstoelen om even te ontspannen. Het prachtig weer en we zijn blij dat we vrij vroeg bij het hotel aankomen om bij het zwembad te genieten van het mooie weer. Voordat we goed en wel liggen wordt er gemeld dat we kunnen inchecken. Onze kamer ligt op de tweede verdieping met uitzicht op de binnentuin met zwembad.

Het concept van het Hyatt House wordt ook wel ‘Extended Stay’ genoemd. Volgende week zitten mijn vrouw en dochter nog twee weken in het ‘Residence Inn by Marriott’, en ook dat is op basis van het ‘Extended Stay’ concept. In het Nederlands zeg je ‘lang verblijf’ en het is gebaseerd op dat mensen, wanneer ze langer ergens verblijven, graag zichzelf voorzien – zelf kunnen koken, zelf hun was kunnen doen e.d. - en tegelijkertijd de faciliteiten hebben van een hotel. Deze ‘extended stay’ hotels hebben meestal geen eigen restaurant, uitsluitend een ruimte om ontbijt te serveren. Onze kamer is een klein appartement met 2 slaapkamers met in totaal 3 tweepersoonsbedden, een ‘sofabed’ in een kleine woonkamer met een open keuken en 2 badkamers. Het is groot, heel groot. Wanneer wij de kamer op komen schrikken we er een beetje van. Dit wordt onze uitvalsbasis naar Boston en omgeving de komende zes dagen.