Dag 21

Dag 21 – Walvissen spotten vanaf Boston Long Wharf en Boston Brighton EF

Dag 21 – Walvissen spotten vanaf Boston Long Wharf en Boston Brighton EF

Onze ‘whale watch tour’ hebben we gisteren geannuleerd vanwege het weer. Achteraf was dat niet helemaal nodig geweest, aangezien het weer veel beter was dan voorspeld. Nu hebben we de toer om 11.00 uur in plaats van 10.00 uur geboekt, zodat we ’s ochtends iets meer tijd hebben om te ontbijten en naar Boston te reizen. Na onze ‘whale watch tour’ willen we gaan kijken in Boston Brighton bij de EF Campus. EF combineert taalonderwijs met een culturele uitwisseling met voorbereiding op een academische vervolgopleiding. Het instituut zit 116 landen en op 12 locaties in de Verenigde Staten. De opleiding in Boston is gelieerd aan de Hult Internationale Business School.
We rijden wederom naar de ‘Alewife P+R’ en pakken daar de ‘Redline’ naar station ‘Downtown Crossing’, stappen over op de ‘Orangeline’ naar station ‘State’ en stappen nog een keer over op de ‘Blueline’ naar station ‘Aquarium’. Het gaat allemaal veel sneller dan eergisteren. Binnen een uur zijn we op onze eindbestemming. We hebben nog een uur voordat de ‘whale watch’ begint. Daarom lopen we naar de dichtstbijzijnde Starbucks (oeps) en halen daar water, een thee en een ‘frappuccino’. Het weer nodigt uit om snel weer terug te lopen naar het ‘New England Aquarium’ aan ‘Long Wharf’. Het weer is fantastisch en we willen aan het water in de zon zitten.
Ik vraag eerst even waar we aan boord moeten. Een meisje vertelt ons dat de toer van 11.00 gecanceld is. Nee! Niet waar! Vluchten worden gecanceld en nu ook ons boottoer om de walvissen te spotten! Snel lopen we naar de ‘tickbox’ om te vragen wat we kunnen doen. Daar wordt verteld dat de toer van 12.00 uur wel gewoon doorgaat. Later blijkt de toer van 9.00 en 10.00 uur ook te zijn gecanceld. Wij denken vanwege het te laag aantal deelnemers. Nu heeft de ‘Boston Harbour Cruises’ (BHC) alle deelnemers samengevoegd om de ‘whale watch tour’ van 12.00 uur. We hebben geen keus en besluiten snel dat we dan die van 12.00 uur doen. We kunnen nu een uur langer met ons hoofd in de zon genieten aan het water bij het ‘New England Aquarium’.
Na 15 minuten loop ik met de kinderen richting het aquarium. Buiten het gebouw is een bassin voor 3 zeehonden, die achter glas heen en weer zwemmen in afwachting van de vis die hen binnenkort gevoerd zal worden. We kijken geamuseerd naar het tafereel en doen nog een kleine wandeling om het gebouw over de steigers. Het is druk en de boten van de ‘Boston Harbour Cruises’ komen af en aan. Uiteindelijk vaart de boot van ons om tien over halftwaalf binnen. Het is volgens de kapitein één van de snelste catamarans van deze grootte in heel Amerika. We zoeken een plaatsje aan boord van het schip. Iedereen duikt omhoog zich daar een goed plekje te verschaffen. Wij besluiten om voor op het schip te gaan zitten, omdat daar niemand heen loopt. Het blijkt, vinden wij, de beste plek van het hele schip! Onderwijl krijgen we meerdere keren te horen dat we zeeziek kunnen worden, omdat de golven zo’n 8 feet (2,5 meter) hoog zijn, dat ze niet terug kunnen keren, en dat die golven van 8 feet terug blijven komen… de kapitein eindigt met te zeggen dat het water dit seizoen nog niet zo onrustig is geweest… Moeten we ons zorgen maken?
We varen rustig uit en hebben een schitterend uitzicht op de skyline van Boston! Ons werd eerder geadviseerd om vanuit Cape Cod, Provincetown, te vertrekken, omdat veel korte is naar de ‘whale watch’ locatie. Dat zou kunnen, maar naar Procincetown is het zeker 90 minuten rijden en je hebt niet het uitzicht op Boston wat wij nu hebben. De bestemming van de toer is ‘Stellwagen Bank Marine Sanctuary’, een rijk voedselgebied voor walvissen, dolfijnen, zeevogel en andere zeedieren. Daar verwachten we de ‘humpback whales’ en misschien andere walvissen en dolfijnen te zien. Aan boord gaat een biologe van de New England Aquarium mee, die haar kennis over de walvissen met ons zal delen.
Zodra we ‘Logan International Airport’ voorbijvaren (Logan ligt pal aan zee) gaan de motoren vol aan en stijgt de catamaran een beetje op. De opwinding is groot door de snelheid die we varen! Wow! En we moeten nog een uur voordat we bij ‘Stellwagen Bank’ zijn. We varen langs een aantal eilandjes, een vuurtoren en een stukje langs de kust. Wanneer we écht op open zee komen wordt de golfslag anders. De golven zijn inderdaad 2 tot 2,5 meter hoog en de twee drijvers van de catamaran ‘jumpen’ over de golfen heen. Dit is spectaculair! Je moet je aan de reling vasthouden, anders val je vast en zeker. Soms duiken we wel 3 tot 4 meter naar beneden, van de top van de golf naar het dal van de golf. Het zoute water spat in onze gezichten. Naar beneden kijkend lijkt het alsof we wel honderd kilometer per uur gaan. Dat is zeker overdreven, maar de snelheid met de sprongen voorop de boot zijn gewelidg! Alsof je in een achtbaan zit in een attractiepark! De kinderen vinden het geweldig en we zijn Boston even helemaal vergeten.
Na een uur en twintig minuten komen we bij ‘Stellwagen Bank’ aan - stellwagen.noaa.gov/visit/whalewatching/whalewatching.html. Er ligt een andere ‘whale watch boat’ te dobberen en men lijkt aan boord van die boot de walvissen te spotten. Wij zien ze nog niet, totdat een walvis water als een fontein omhoog spuit. “Ja, kijk mama, daar zit er één!” We komen dichterbij en zien nu allemaal de walvis. De biologe begint door de microfoon te praten. “hello guys, as you can see at eleven o’clock, there are two whales, a calf and her mam”. Twee! We hadden we maar één gezien, maar inderdaad, er zitten er twee. Het zijn Humpback whales. Ademloos kijken we. Zullen ze ook gaan springen? De biologe vertelt dat het vrijwel nooit gebeurt dat de walvissen springen.
In het Nederlands noemen we de Humpback whale, de bultrug, ook wel bultrugwalvis genoemd. De bulrug is een zeezoogdier en is een relatief grote vinvis, die zich van andere vinvissen onderscheidt door zijn lange borstvinnen, zijn gedrongen lichaam en de knobbels op zijn bek en onderkaak. Volwassen bultruggen variëren in lengte van 12 tot 16 meter en wegen zo'n 25 à 30 ton. De bultrug staat bekend om het gezang dat de mannetjes in de paartijd laten horen en dat dagenlang kan duren. Soms slaan ze met hun grote borstvinnen op het water. Elk jaar leggen bultrugpopulaties duizenden kilometers af wanneer ze migreren van de koude, voedselrijke poolstreken naar warmere wateren om daar te paren en te kalven. Deze walvissen bij Stellwagen Bank komen van de Dominicaanse Republiek in het Caribisch gebied en zwemmen in maart naar deze voedselplaats om vervolgens in oktober weer terug te keren naar warmer water. Deze bultruggen zwemmen in de zomer tot IJsland en de kust van Noorwegen.
De Humpback Whale duikt hier bij de voedselrijke Stellwagen bank elke 6 à 7 minuten naar de bodem, zo’n 300 meter diep hier. Bij het duiken zie je de staart mooi boven water komen. Ze laten daarbij een ‘voetafdruk’ of eigenlijk een ‘staartafdruk’ achter op het wateroppervlak. Men noemt dat wel een ‘ Flapprint’. De staart is bij een volwassen walvis zo’n 4,5 meter breed. In dit gebied komen zo’n 900 hunback whales per seizoen.
De Biologe roept door de microfoon dat ze nog een derde walvis ziet. De eerste twee waren moeder met kalf. Dit is vader, ‘Niles’ genaamd. Walvissen krijgen na 3 jaar een naam. Dan hebben ze de finale kenmerken, waaraan de biologen de walvis een naam kunnen geven. Walvissen kunnen heel oud worden. De humbacks worden zo’n 60 tot 80 jaar, maar er zijn walvissenssoorten die waarschijnlijk wel 200 jaar kunnen worden. Het walvissenobservatiecentrum zit in Provincetown op Cape Cod. Vanaf hier kun je Cape Cod goed zien liggen. Wij blijven ongeveer 50 minuten dobberen en voorzichtig rondvaren bij de walvissen. Het is bijzondere ervaring om de walvissen van zo dichtbij te ervaren. Via de telelens van mijn camera zien we ze nog beter. Ik maak tientallen foto’s en met de tele krijg ik de walvissen goed op de foto.
Uiteindelijk varen we weg van de locatie waar we de walvissen spotten. Inmiddels is het bewolkt geworden en we besluiten daarom binnen te zitten. Een uur en een kwartier later arriveren we weer in Boston. Omdat we een uur later vertrokken is het inmiddels vier uur ’s middags en we willen nog naar de EF Campus in Boston Brighton. Met de T, de metro van Boston, gaat dat minimaal een uur duren. Ik bestel een Uber taxi. Een geweldige manier om je in de grote steden van Amerika te verplaatsen. Het is inmiddels ‘rush hour’ en op de wegen Boston uit is het al erg druk. Komende maandag is het ‘Labour Day’ in Amerika en veel mensen hebben een lang weekend vrij. Labour day is een vrije dag en is vergelijbaar met de ‘dag van de arbeid’, welke wij op 1 mei hebben. Feitelijk is het de eerste maandag in september en het einde van de zomervakantie. Het markeert het einde van de zomer en het begin van het nieuwe schooljaar. De dag na ‘Labour day’ beginnen de scholen en starten de ‘colleges’ en ‘universities’ met een introductieweek.
Met de Uber taxi zijn we in 30 minuten bij de EF Campus. Het oogt precies zoals we op foto’s al hadden gezien. Onze dochter loopt met stevige ‘tred’ naar binnen. Als ouders lopen we in snelle pas achter haar aan. Binnen worden we vriendelijke te woord gestaan. “Shall I show you around guys?”. Graag! We krijgen een rondleiding door het gebouw. Er zijn veel studenten binnen en het ademt een dynamische sfeer. De campus van EF is een oude kostschool en de aula is de vroegere kapel. Het lijkt allemaal zo uit de boeken van JK Rowling te komen. Ik wil nog wat foto’s maken, maar de kinderen zijn alweer weg. We lopen richting het eindpunt van de ‘Greenline’ bij Boston College. We kopen een ‘charlie card’, het kaartje voor de T. De groene lijn is de oudste lijn van de metrolijnen van Boston en is de oudste van de Verenigde Staten. Deze lijn oogt meer als bij ons de tram en er wordt veel geklaagd door Bostonians over de ‘T-line’. Hij is slecht onderhouden met treinstellen van meer dan 50 jaar oud. Regelmatig zijn er storingen, omdat het signaleringssysteem onbetrouwbaar is.
Bij ‘Havard Avenue’ roept de machinist plots om dat we moeten uitstappen en de ‘metro’ niet verder gaat. We moeten overstappen op bus 57. De mensen in het hele tramstel stappen uit. Wanneer nar 20 minuten de bus komt, moeten we als sardientjes in een blik met de bus richting ‘Kenmore station’. Al met al zijn we pas na een anderhalf uur bij ons eindstation ‘Alewife station’. We adviseren onze dochter voor de komende 10 maanden toch echt een fiets te kopen. Thuis in het hotel wordt er gegeten en doen we voor het eerst deze vakantie een was. We hebben bijna geen schone onderbroeken meer over.