Dag 23

Dag 23 – Dieper in Massachusetts, Historic Deerfield en kanoën op de Connecticut river

Dag 23 – Dieper in Massachusetts, Historic Deerfield en kanoën op de Connecticut river

Vandaag is onze laatste dag. Morgen vliegen we een dag later dan gepland naar huis. Onze vlucht van zaterdag is gecanceld en daarom vliegen we zondag weg. Eigenlijk is dit dus een cadeautje. We moeten alleen wel het Hyatt House in Burlington verlaten en naar de nieuwe bestemming in Concord, MA. Na het ontbijt wordt alles verzameld en de tassen dichtgeritst. Na 3 weken merk je dat er steeds meer kleine tasjes en prulletjes bijkomen. De Suburban blijkt nog precies groot genoeg om alles mee te krijgen. Dat wordt nog een uitdaging terug in het vliegtuig naar Nederland!
Ik leg de keuze voor aan de kinderen. Wat gaan we op deze ‘cadeaudag’ doen? Jullie mogen het zeggen. Wordt het het strand en rijden we richting Plymouth en Cape Cod? Of gaan we dieper Massachusetts in en gaan we daar op zoek naar de bossen en een meer om ons te vermaken? De keuze valt op het laatste. De kinderen zouden graag willen kanoën of kajakken of iets anders actiefs doen. Zonaanbidders zijn de twee oudsten sowieso niet. We kijken op google maps wat haalbaar is. Ik had op een website gelezen bij ‘top 12 things to do in Massachusetts’ dat ‘Historic Deerfield’ op 12 stond van dit lijstje. Deerfield ligt op 1 uur en 45 minuten rijden. Ik had de limiet op anderhalf uur gezet. Vooruit, we doen het!
We rijden met onze volgepakte auto de rondweg 95 ‘North’ op en nemen dan de 3 richting ‘Lowell’. Vervolgens worden we via de buitenringsnelweg, de 495, naar highway nummer 2 geleid. Bij ‘Leominster’ wordt het een stuk rustiger op de weg. Leominster lijkt de laatste stuiptrekking van de uitdijende Boston Conglomeratie te zijn. Vanaf hier wordt het dunner bevolkt, bergachtiger en rijden we langs diverse ‘Stateparks’. Eén van de eerste afslagen na Leominster geeft al aan ‘Wachusett Mountain Ski Area’. Jeetje, kun je hier al skiën in de winter? De bergen lijken amper hoger dan de Vaalserberg hier. Wachusett is bij nader onderzoek een redelijk skigebied(je) met 14 afdalingen, waarvan 3 zwarte. Vanuit Boston in een klein uur met de auto te bereiken.
We rijden verder over de ‘2’, die hier ook wel de ‘Mohawk Trail’ wordt genoemd, totdat hij bij Wendell overgaat in de 2A, een tweebaansweg. “The Mohawk Trail is the first scenic road in New England. It officially opened on October 22, 1914. With 63 miles of unsurpassed splendor and 50,000 acres of state parks and forests, it's an excellent vacation choice for fun and adventure for all ages during any season”. Volgens deze beschrijving hebben we er goed aan gedaan om deze weg te nemen voor het zoeken van onze activiteiten! De 2A loopt het laatste stuk langs de Connecticut River, tot we uiteindelijk na anderhalf uur rijden het dorp Greenfield bereiken. Een oude spoorlijn passeert hier via een grote ijzeren verroeste brug de rivier – de ‘Canalside Rail Trail Bridge’. Andere bruggen zijn oud en verweerd. Het lijkt wel of we in het decor van het ‘middenwesten’ inrijden en zo de cowboys en indianen tegen gaan komen! Na een paar slingers rijden we ‘Historic Deerfield’ in.
Historic Deerfield, www.historic-deerfield.org, is een 18de-eeuws historisch New-England plaatsje, waar een aantal huizen uit de Koloniale en Federale tijd (200 tot 300 jaar oud) nog bewaard zijn gebleven. Volgens de beschrijving is er een indrukwekkende verzameling van dit soort huizen en geeft het een goede indruk hoe de huizen en het leven er in die tijd uitzagen. 14 huizen zijn te bezichtigen. De meesten uitgerust met oude koloniale meubels, oude quilts, servies en glaswerk en porselein. We rijden over de ‘Old Main Street’ en zien de huizen aan weerskanten van de straat. Het ziet er inderdaad mooi uit. Omdat het heel rustig is, heeft het geheel een serene uitstraling, alsof de mensen uit die tijd zo een huizen weer uitkomen.
Bij de ‘Deerfield Inn’, een prachtig wit houten gebouw met een mooie ‘porche’, waarvoor een grote Amerikaanse vlag wappert, zien we het bordje ‘Visitor Center’ en een ‘P’ van parkeren. We slaan linksaf en parkeren onze auto. We zien bijna niemand, en dat voor een top 12 attractie in Labourday weekend? Waar is iedereen? Binnen in het visitor center worden we vriendelijk te woord gestaan door een oude man van in de tachtig. Hij geeft aan dat dertien huizen te bezoeken zijn en dat er eentje op speciaal verzoek bezocht kan worden. Een kaartje kost $18 pp en tot 17 jaar is dat $5. We besluiten eerst wat rond te neuzen in dit ‘mystieke’ dorp. Wat is hier gaande?
We lopen in tegengestelde richting ‘the old main street’ af, langs de huizen die wij zojuist vanuit de auto zagen liggen. Het geheel oogt meer als een Openluchtmuseum. Heel mooi en typisch New England van 200 jaar geleden. Zo zie je het in films ook. We besluiten om met drie pubers de huizen niet in te gaan. Jaren geleden bezochten wij het Openluchtmuseum in Arnhem in de winter. Een groot succes met kleine kinderen. Met een ijsbaan en vuurtjes waar je brood aan een stok kon bakken. Erg leuk! Voor nu laten we het voor wat het is.
Achter de ‘Deerfield Inn’ zit een school, Deerfield College. Het is een groot terrein met verschillende oude gebouwen. Het geheel oogt in de snelheid misschien wel half zo groot als Harvard. Dat zal wel overdreven zijn, maar wel verrassend om dat hier aan te treffen. Van de oude man in het visitor center begrijpen wij dat dit een pre-prep school is, een soort highschool tot en met negende ‘grade’, volgens mij 14-jarige leeftijd. Hij vertelt ons dat er vorige schooljaar allemaal ‘secret security’ rondliep op het terrein en in het dorp, omdat drie Afrikaanse leiders hun kinderen hier op school hadden zitten. In de verte zien we inderdaad, terwijl in Historic Deerfield alleen maar witte mensen lopen, donker Afrikaanse kids. Opvallend, ik denk dat dit en soort kostschool is voor kinderen van ouders die niet te veel in de publiciteit moeten komen. Ver weg van het grote Boston met zijn bekende ‘colleges’ en ‘universities’.
De ‘Deerfield Inn’ runt ook een ‘foodtruck’ achter het visitor center. Buiten staan picknicktafels in het gras. We bestellen 3 classic hamburgers, een ‘kraut dog’ (hot dog met zuurkool) en een ‘slaw dog’ (hotdog met coleslaw). Met de zon vol op onze hoofden bedenken we waar we in de middag een activiteit kunnen ondernemen. Ik refereer aan plek net voor ‘Greenfield’, waar ik op de heenweg kano’s en kajakken zag liggen aan de oever van de ‘Connecticut river’. We besluiten daar heen te rijden. Na 20 minuten bereiken we ‘Barton Cove’ - www.turnersfallsriverculture.org/barton-cove/.
Ik loop met de kinderen de ‘shop’ in om te informeren of we überhaupt een kano kunnen huren. De man achter de balie antwoordt: “Sure you can do. What do you want? Canoeing or Kayaking?” waarop wij vragen wat het leukste is. “That’s asking me the question what colour of a car is most beautiful’. Dat is waar, dome vraag. De kinderen besluiten om voor de kano te gaan. Een kano is groter en stabieler dan een kajak. In deze kano’s kun je met gemak met 4 man zitten als je wilt. Maar mijn vrouw en ik hoeven niet mee. Ik moet wel de bekende disclaimer met zestien krabbels tekenen voor de jongste twee. Verplicht met zwemvest gaan ze het water op.
Barton Cove is hier een zijtak van de ‘Connecticut river’, welke is ontstaan door de dam in de rivier bij Greenfield. Daardoor is de laatste paar kilometer voor de dam de rivier een meer geworden en kun je er rustig op peddelen. Geen ‘raften’ of ‘white water canoeing’ hier, maar rustig peddelen en dobberen waar je maar wilt. De omgeving is prachtig, midden in een glooiend dichtbebost landschap, een schiereiland midden in de Connecticut. Op het schiereiland ligt een ‘campground’ alleen voor tenten, dus geen RV’s toegestaan. Ik ging even zoeken waar die Connecticut ontspringt. Dat lijkt helemaal in het Noorden van Maine te zijn tegen de Canadese grens. Wanneer je op de kaart kijkt dan zie je dat de grens tussen Canada en Vermont en New Hampshire kaarsrecht is getrokken. Dat is de grens van Maine vanaf New hampshire gerekend ook, maar dan zie je dat Maine opeens een ‘kronkel’ grens krijt en naar het Noorden gaat lopen. Op die manier neemt Maine een hap uit Canada als het ware. Dat stuk is precies waar de Connecticut rivier loopt en ontspringt. Hij mondt uit in de Atlantische Oceaan, bij ‘Old Lyme’ in de staat Connecticut. Vlakbij ‘New London’, daar waar we 3 weken geleden de ferry pakten naar Long Island.
Door een mevrouw, die ook in de ‘Canoe & Kayak Shop’ werkt, worden we geattendeerd op een ijswinkeltje nog geen halve mijl van de Barton Cove. Daar moeten ze het lekkerste ijs van heel Massachusetts hebben! Wanneer de kinderen na anderhalf uur terugkomen in hun kano, besluiten we daar heen te gaan. Het heet de ‘Wagon Wheel Drive in’, wagonwheelgill.com, en het heeft super lekker ijs, misschien wel lekkerder dan de Ben & Jerry’s (wel zeker lekkerder). De ‘Peanut Butter Explosion’ klinkt misschien niet als de lekkerste, maar die is niet normaal lekker! Evenals de ‘Rocky Road’ en de ‘Sea Salt and Caramel’. En geen lullige schepjes zoals bij de gemiddelde Nederlandse ijsco-zaak, nee, hoppa, scoops van een kwart liter ofzo…
Na de laatste zondigende koolhydraten van deze vakantie verorbert te hebben, rijden we richting Concord MA, over dezelfde weg terug als we heen zijn gereden. Wanneer je de 2 afrijdt kom je vanzelf in West-Concord terecht, alwaar we inchecken in het ‘Residence Inn by Marriott’. Dit is evenals het Hyatt House in Burlington een ‘Extended Stay hotel’. Het is heel nieuw en het ziet er allemaal iets moderner en misschien wel ‘chiquer’ uit. Alleen het buiten is minder. Grote parkeerplaatsen rondom en slechts een klein terras met stoelen buiten om te zitten. We laden de auto volledig uit, want de Suburban moet vanavond worden ingeleverd op Logan Airport.
Om halfacht rijden mijn vrouw en ik naar het vliegveld. De auto heb ik binnen met een natte doek gefatsoeneerd. 3 weken leven in zo’n auto, dan kun je zeggen dat het er niet heel strak meer uitziet. Bij de Hertz aangekomen leveren we auto zonder problemen in. Wanneer we naar de balie lopen om de ‘standard size’ car voor mijn vrouw op te halen, grapt een man van de Hertz ‘dat er helemaal geen auto’s zijn’! Ha ha, grappenmaker! Maar wanneer we het papierwerk voor de nieuwe auto hebben afgehandeld, blijkt inderdaad dat alle auto’s, op een stuk op acht gereserveerde auto’s na, weg zijn! Er is niets! De jongens van Hertz hadden dit zelf ook nog nooit meegemaakt! Labourday Weekend…
Een donkere meid, die mij ‘Honey Honey’ noemt, zegt bij de eerste ‘compact car’ die aankomt rijden en beschikbaar is: “don’t take that one, you paid for more! You should wait! I just had a lady here that drove away in a nice Hybrid SUV, while see paid for two sizes smaller!” Maar hoe lang gaat dat duren? De manager komt aangerend en vraagt ons of wij de Suburban weer willen? ‘You are kidding!” Hij werkt er pas twee dagen en weet niet of het kan maar hij gaat vragen. Mijn vrouw wil ‘m niet en het blijkt ook iets te veel gevraagd door de Hertz manager. Maar uiteindelijk rijden ook wij met ‘two sizes bigger SUV’ bij Hertz weg…voor de prijs van een ‘standard size’. Niet slecht! Morgen komen we hier weer om te vertrekken met 3 van de 5 naar Nederland!