Dag 9

Dag 9 – Niagara Falls en ‘Ontario Wineries’ op weg naar Toronto

Dag 9 – Niagara Falls en ‘Ontario Wineries’ op weg naar Toronto

Een deel van familie gaat vanochtend naar de spa, zwemmen en fitnessen. Onze zoon en ikzelf ‘trainen’ er 400 calorieën van af. Dat staat misschien gelijk aan twee Reese’s, dat zijn “chocolate and peanut butter cups”, www.hersheys.com/reeses/ en wij hebben ze uitgevonden deze roadtrip! Gevaarlijk snoep, want je eet er snel teveel van. De spa is fantastisch met buiten een grote jacuzzi en binnen een groot zwembad en een sauna.
Helaas moeten we voor 11.00 uur uitchecken en dus gaan we naar de kamer onze tassen inpakken. We blijven tenslotte één dag in dit hotel en onze volgende bestemming is het Doubletree Hilton Hotel in Toronto. Wanneer de auto weer is ingepakt, drinken we nog koffie en thee in de lobby bij de Moose & Squirrel Coffee Bar. We laten de auto staan bij het hotel, om vandaar uit naar de Niagara-watervallen te lopen.
Op de grens van de staten New York en Ontario, tussen de twee gelijknamige steden Niagara Falls, liggen waarschijnlijk de bekendste watervallen van de wereld. De ‘Niagara Falls’ stromen van Lake Erie naar het lagergelegen Lake Ontario. De Niagara-watervallen zijn relatief jong. Ze zijn ontstaan aan het einde van de ijstijd. Doordat het ijs smolt kwam er opeens heel veel water vrij. Dat stroomde in een geul en werd wat we nu kennen ‘de Niagara rivier’. Toen er zoveel water kwam dat de rivier overstroomde plonsde het water over een klif bij wat nu Lewiston, New York is en zo ontstond de waterval. Door de kracht van het water spoelden er allemaal stenen weg. Door deze erosie verplaatsen de watervallen zich stroomopwaarts. Dat proces is nog steeds gaande.
Na 10 minuutjes zijn we bij de ‘Niagara Falls’. We zien de ‘Amerikaanse’ watervallen direct liggen, voor de Canadese ‘Horseshoe’ watervallen moeten we naar rechts kijken. Het gedonder van het water steekt boven alles uit. De naam 'hoefijzerwaterval' komt van de halfronde vorm die deze waterval heeft. Naast de ‘Horseshoe Falls’ heb je aan de Amerikaanse zijde de ‘Breidal Veil Falls’ en de ‘American Falls’. Samen hebben ze een breedte van meer dan 1,5 kilometer.
We lopen een stuk richting de ‘Horseshoe Falls’, de rivier opwaarts, want we willen de waterval eerst van bovenaf aanschouwen. Het is ontzettende druk. Vandaag is het zaterdag en dat gecombineerd met de vakantieperiode zorgt voor een massa mensen. De eerste keer dat ik hier zo’n 10 jaar geleden kwam, was ik nogal teleurgesteld over de omgeving. In mijn hoofd had ik geprent dat je door een soort jungle, over smalle paadjes naar de watervallen moest zien te komen. Nou, ‘in your dreams’! Het massatoerisme heeft hier lang geleden toegeslagen en zonder enige gêne hebben vooral de Canadezen hier alles toegelaten wat verboden had moeten worden. Grote hotelgebouwen en casino’s torenen, de meesten van glas met grote lichtreclame erop, boven de watervallen uit. Alles is hier gericht op pret en vertier.
Boven bij de ‘Horseshoe Falls’ aangekomen wringen wij ons een baan op bij de reling met het beste uitzicht op het water uit te komen. Inmiddels zijn we door de druppels van het opspattende water wat nat geworden. Het zicht bovenop de waterval is zeer indrukwekkend. Het verval van de watervallen is niet groot, gemiddeld 60 meter totaal, maar de breedte en de hoeveelheid water die de Niagara-watervallen passeert, maken ze tot een spektakel. De waterval is 671 meter breed. In het midden is het water ongeveer 3 meter diep en passeert het de rand van de waterval met 32 km/h. De diepte van de rivier aan de voet van de watervallen is zelfs meer dan de hoogte van de waterval, namelijk 66 meter naar schatting.
We lopen vervolgens terug richting het Noorden. Wanneer je hier bent dan moet je met de boot over het water naar de waterval! Het weer is inmiddels prachtig geworden en de temperatuur zo rond de 28 graden. Een beetje verkoeling op het water kunnen we wel gebruiken. We kopen een ticket en lopen rustig in de stroom mensen naar beneden. Het laatste stuk pak je een lift om vervolgens bij de boot aan te komen. Hier worden poncho’s uitgedeeld. Hier delen ze rode poncho’s uit, aan de Amerikaanse kant blauwe. We hebben geluk dat de vorige boot net vertrekt en wij bijna vooraan in de rij staan om de volgende boot te pakken. Op die manier hopen we een mooi plekje beneden vooraan de boot te bemachtigen. En dat lukt!
We vertrekken met de ‘Hornblower’, de naam van de boot, wanneer hij helemaal is volgepakt. Varen langs de Amerikaanse watervallen over het blauwgroene water richting de ‘horseshoe’. Langzaam wordt de hoeveelheid water die wij over ons heen krijgen steeds meer. Door de vrij harde wind vandaag wordt het watergestuif van de waterval heftiger. Met veel opwinding komen we bij de waterval aan en, afhankelijk van hoe de boot ligt, krijgen we weinig tot zeer veel water over ons heen. Ik ben bang dat mijn camera nat wordt en check deze voor de zekerheid. Ik weet zelfs een paar foto’s te maken. Dit is iets wat je mee gemaakt moet hebben! We begrijpen nu waarom de Niagara-watervallen tot de zeven wereldwonderen behoren en waarom een ritje vanuit New York meer dan de moeite waard is om dit mee te maken.
Voor ons gevoel blijven we toch best lang in het ‘hart’ van het hoefijzer liggen. De poncho doet in ieder geval goede dienst. Bij terugkomst wandelen we omhoog en staat ‘Elvis’ (is he alive?) ‘Love me tender’ te zingen. Op de terugweg naar het hotel passeren we de diverse attracties die hier zijn neergezet. Bij het ‘Rainforest’ restaurant gaan we even naar binnen, die kennen we nog van Orlando in Florida. Via ‘Nightmares Fear Factory’, ‘Ripley’s Moving Theater’ en ‘Frankenstein’s Haunted House’ komen we bij het hotel. We pakken de weg richting de ‘Ontario vineyards’.
Via een leuke toer door de wijngaarden, over de Niagara Parkway langs de Niagara rivier, arriveren we bij ‘Peller Estates Winery’. Ik heb hier ooit heerlijk gegeten en vooral wijn gedronken met collega’s. Er is een luxe restaurant en een ‘ burger & salad’ restaurant. Wij kiezen voor de laatste. We moeten 45 minuten wachten en krijgen een ‘buzzer’ in ons hand. We hebben de tijd en lopen over het wijngoed van meneer en mevrouw ‘Peller’. De kinderen spelen op het grote grasveld, wij nestelen ons in een paar ‘deck chairs’, die verdekt staan opgesteld, maar heerlijk in de zon staan.
Onze jongste dochter schreeuwt plots dat de buzzer afgaat en wij lopen richting het terras met overkapping. Mijn vrouw en ik bestellen een witte wijn. Op advies van de ober wordt het een ‘Signature series Sauvignon Blanc 2015’. Er wordt bij verteld dat de wijn 18 maanden op betonnen vaten heeft gelegen, en niet op eikenhout, zoals ze in Amerika erg veel doen. Nou, we kunnen ons niets bij beton en wijn voorstellen, maar het is een fantastische wijn!
Canada is geen belangrijk wijnland in de wereld. Het heeft ongeveer 9000 hectare wijngaard en een jaarlijkse productie van 445.000 hectoliter. Dat heeft grotendeels te maken met de noordelijke ligging van het land. Alleen het zuidelijke stuk ligt onder de 50e breedtegraad. Het grootste deel van de Canadese wijnbouw is geconcentreerd rond de grote meren. Canada behoort tot de ‘cool climate’ wijnbouwzones. Wijnen uit een ‘cool climate’ gebied hebben meer zuren en zijn aromatischer, doordat de temperaturen tijdens de rijping van het fruit gematigd zijn. Ze zijn te vergelijken met de wijnen uit Zuid-Tirol, ‘Alto Adige’. Kortom, hier worden erg goede wijnen gemaakt, voor mijn gevoel minder pompeus als de Californische wijnen.
Na het eten rijden we door het plaatsje ‘Niagara on the Lake’, een heel mooi dorpje aan ‘Lake Ontario’ en de Niagara rivier met veel kunstgaleries en restaurantjes. Het zou zo ons dorp kunnen zijn! We besluiten vanuit hier direct door te rijden naar Toronto. Na een uur rijden komen we in Toronto aan. Het is druk, heel druk op de weg. Er is vanavond van alles te doen. De Toronto Blue Jayes (baseball) spelen, er is een ‘waterski race’ op het meer, er is een concert in het ‘Ziggodome’ van Toronto, en dat ligt allemaal, evenals bij de Amterdam Arena, bij elkaar. En wij moeten erdoorheen…
Enfin, we weten het hotel in Downtown Toronto te bereiken. Parkeren moet ik in de nabij gelegen ‘Municipality Parking’, omdat onze auto te groot is voor de parkeergarage onder het hotel...ook altijd wat met die auto :). Wat ons buiten op straat opvalt is dat er veel mensen met een Aziatisch uiterlijk lopen. In de wijk waar ons hotel zit zitten veel Japanse, Chinese, Thaise andere Aziatische restaurants. ’s Avonds eten we bij een Koreaans restaurant “Kimchi Korean House”. Wat is dat lekker! Een gesprekje met de eigenaresse, een Koreaanse die in 1980 in Toronto is komen wonen, leert dat er inmiddels meer dan honderdduizend Koreanen in Toronto wonen! Toronto, leert ons de dag erna, is een zeer diverse stad wat betreft nationaliteiten en culturen. Daarover later meer.