Dag 3

Newport, Rhode Island

Na de vermoeiende reisdag van gisteren hebben de meesten van ons een goede nacht geslapen. De dag begint bewolkt. We halen een kop koffie of kop thee in de lobby van het hotel. Langzaam ontwaakt eenieder. We voelen even hoe het buiten is en het blijkt verrassend warm en erg vochtig om halfnegen in de ochtend. Wij zijn toch niet in het zuiden van de Verenigde Staten, in Florida of Georgia? Hup, korte broeken en luchtige kleding aan en we besluiten om buiten het hotel te gaan ontbijten.
Zonder precies te weten waar we heen lopen komen we na 7 à 8 minuten wandelen bij Annie's uit, tegenover Bellevue Shopping Center. Het is al aardig druk voor een zondagochtend. We bezondigen ons aan een 'vreselijk' Amerikaans ontbijt, met pancakes en maple syrup, bacon en eggs, fried potatoes en ketchup... we zullen weten dat we in 'the States' zijn!
We besluiten om onze overvolle magen door een stevige wandeling te neutraliseren. Nummer één 'to do' in Newport is de "Cliff Walk” met aan de ene kant de Atlantische Oceaan en aan de andere kant Newports beroemde landhuizen, 'the mansions'. Via Memorial Boulevard lopen we naar het begin van de cliff walk. De hoge golven doemen plots op. Dit zijn niet de golven van de Noordzee, dit zijn échte golven, die alleen oceanen kunnen produceren. We zien zelfs een aantal golfsurfers, die met veel moeite zich tegen de golven in proberen te bewegen, om zodoende de hoogste golf te pakken.
De wolken van eerder in de ochtend hebben plaats gemaakt voor de brandende zon. In de verte hangt een deel van het eiland nog in de zeemist. Een prachtig gezicht, zeker wanneer we even later de eerste 'mansion' zien opdoemen. Het blijkt het ‘Salve Regina University’, ooit als ‘Vinland Estate’ op 'Ochre Point' gebouwd door een advocaat uit Boston, Andrew Ritchie. Het bruinrode gesteente van het gebouw knalt tegen het blauw van de hemel en het groen van het onmetelijke gazon. Indrukwekkend!
We vervolgen de cliff walk om uiteindelijk bij 'The Breakers' uit te komen. Dit is het meeste beroemde huis van alle 'mansions' in Newport. Cornelis Vanderbilt II liet dit landhuis, dat meer lijkt op een Venetiaans Kasteel, in 1885 optrekken. Aan de buitenzijde doet The Breakers met zijn bogen, zuilen en de combinatie van steen en marmer denken aan de Italiaanse renaissance. De vertrekken op de begane grond gaan over in terrassen met uitzicht op zee. Op het moment dat wij er waren omgaven wolkenflarden en zeemist dit enorme landgoed. Het geheel kreeg daardoor een surrealistisch beeld...alsof we in een scene uit een film van Alfred Hitchcock waren beland. Inmiddels was het tegen het middaguur en liepen we in de hitte terug naar het hotel over Bellevue Boulevard langs andere landhuizen als het ‘Marble House’ en ‘Chateau-sur-Mer’.
Het ontbijt viel ons ondanks de stevige wandeling nog steeds zwaar. We besloten om de lunch over te slaan en te gaan zwemmen en relaxen in het zwembad van Hotel Viking. Vooral onze jongste was daar zeer aan toe.
In de loop van de middag besloten we om de rest van het eiland, waarop Newport ligt, met de auto te verkennen. Eigenlijk leent dit gebied zich bijzonder goed om per fiets of per scooter te verkennen (en dat wordt ook veel gedaan), maar de temperatuur in combinatie met onze jetlag deden ons anders besluiten. En dit is écht een aanrader; ben jezelf hier, ga dan vanaf Aquidneck Park over Thames Street naar Wellington Avenue langs het water en King Park om vervolgens Halidon Avenue naar Harrison Avenue te rijden. Deze weg brengt je dicht langs het water met schitterend uitzicht op de baai en de eilanden rondom Newport en de meest mooie landhuizen en boerderijen bij Fort Adams Statepark. Je komt op een gegeven moment langs de "Astor's Beechwood" mansion en die is écht fabelachtig. We zijn niet binnen geweest, maar de ligging en in het Engels de "scenery" is ongeëvenaard.
Sowieso staan hier huizen op plekjes, zo mooi! Je komt je ogen te kort. Wij zijn de laatste paar jaar een aantal keer in Engeland geweest en de kronkelige weggetjes hier met z’n hagen en stenenmuurtjes vlak langs het asfalt deed denken aan Engeland. Blijf rijden over Ocean Avenue, dit is denk ik de mooiste van alle wegen in Newport, tot je weer op Bellevue Avenue uitkomt. Dromen zijn bedrog, maar dromen van een huis hier te hebben, hebben we toch stiekem even gedaan...
Heel snel hebben we, zonder écht naar binnen te gaan, het "International Tennis Hall of Fame" aangedaan. Een échte tennis-grasbaan in een klein stadion, wellicht dat Wimbledon ooit zo begonnen is. Newport staat bekend om tennis en zeilen. Hier werden eind negentiende eeuw de eerste tenniswedstrijden op gras georganiseerd én Newport is dé plek waar de America's Cup, de grootste zeilwedstrijd ter wereld, vele malen heeft aangelegd.
Toen het halfzes was zijn we vanuit het hotel de heuvel af naar "Bowen's Warf" gelopen, www.bowenswharf.com. Dit is het toeristenstuk van Newport met kleine boetiekjes, kunstgalerijtjes, pubs en restaurants aan de oude haven. Een beetje Disneygehalte, maar ontzettend gezellig. Muziek buiten op straat, terrassen en café's vol met mensen én natuurlijk crab, kreeft, oesters en 'clam chowder'(New England vissoep) eten - wat je maar wilt. Ons werd met kinderen de 'Black Pearl restaurant' aangeraden. Simpele gerechten (burgers, vis, caesar's salad etc.) tegen schappelijke prijzen.
Afsluiten bij - een absolute aanrader (!!) - "Kilwins Sweets and Icecream" aan Thames Street tegenover Bowen's Warf voor een geweldige 'Icecream' met zelfgemaakt 'hoorntjes'! Terwijl de rest van de familie zich klaar gingen maken voor de nachtrust, zou en moest ik de zonsondergang vanaf het dakterras van ons hotel, Hotel Viking zien. Voor de zonsondergang was ik net te laat, maar de bar met uitzicht 360 graden rondom op Newport en op de haven in schemering met de rode gloed aan de horizon, vergoedde veel.