Dag 9

Death Valley, reisdag 9

Maandag 18 juli 2016
We slapen vanochtend lekker uit, nou ja vergeleken met de andere vakantiedagen dan. Om 09:00 uur staan we naast het bed en rond 10:00 uur vertrekken we. Eerst nog even tanken en ontbijt halen en opnieuw in de rij om foto’s te maken bij het Las Vegas Sign. Op de foto’s die we gisteren hebben gemaakt valt de schaduw zo raar op met name Laura haar gezicht, dus we doen het nog even over.
Dan beginnen we aan de rit van Las Vegas naar Death Valley. Na ongeveer 100 mijl komen we bij Death Valley Junction, het begin van Death Valley National Park. De temperatuur stijgt nu waar je bij staat! We komen langs de afslag Dantes View en besluiten daar maar gelijk naar toe te rijden. Dantes View is een bergtop vanaf waar je een prachtig uitzicht hebt over de hele Valley. Het is een rit van ca. 20 minuten vrij steil de berg op en de temperatuur gaat even snel weer naar beneden als we hem daarvoor omhoog hebben zien gaan. Onderweg komen we allemaal ingepakte auto’s tegen. Henri herkent deze auto’s als testauto’s. Automerken die nieuwe auto’s ontwikkelen komen naar Death Valley om de auto’s te testen. Henri denkt een BMW te herkennen en even later zien we ook een Mini. Het uitzicht vanaf Dantes View is spectaculair. Je kijkt uit over de enorme zoutvlaktes van Badwater Basin, het laagste punt ter wereld als je de borden mag geloven.
We rijden door naar Zabriskie Point, inmiddels is de temperatuur weer flink gestegen en bij het uitstappen van de auto krijgen we echt even een klap van de hitte. Er staat veel wind en het voelt alsof iemand een grote föhn op de heetste stand vol op je gericht heeft. We laten ons niet kennen en wandelen vrolijk de steile weg naar boven naar het uitzichtpunt. Het uitzicht is wederom spectaculair en compleet anders dan vanaf Dantes View. Hier kijken we uit op bizarre, prachtig golvende zandkleurige rotsen.
Dan toch maar weer snel terug in de auto met airco . We rijden door naar Badwater Basin. Inmiddels is de temperatuur gestegen tot 50 graden. Je kunt helemaal naar het midden van het Basin lopen maar dat is een wandeling van zeker een kwartier en dat kunnen we met deze warmte niet opbrengen. We blijven dus aan de rand en bewonderen deze bijzondere plek vanaf hier. Bij het uitstappen van de auto heb ik per ongeluk een waterflesje uit de auto laten vallen. Door de keiharde wind waait het flesje gelijk weg, ik ren er achteraan (met 50 graden dus!) maar de wind is te hard en aan het einde van de parkeerplaats geef ik het op. Als ik terugkom bij de auto overkomt de mensen uit de auto naast ons hetzelfde. De buurman trekt ook even een sprintje over de parkeerplaats maar ook tevergeefs, wat een wind!!
Na een minuut of 5 op de zoutvlakte wandelen we terug naar de auto, wat zijn we blij met de airco in de auto zeg. Verderop op de route ligt the Artists Palette, een route door schitterend kleurrijke bergen. Het is inderdaad alsof je door een schilderspalet rijdt. De route is echter zo steil dat we de airco van de auto uit moeten zetten omdat de motor van de auto steeds warmer wordt. We zijn blij als we aan het eind van de route zijn en de airco weer aan kan.
We rijden door richting hotel en blijven ons verbazen over het landschap. Zowel over de variëteit als over de absurditeit ervan. Op sommige stukken waan je je op de maan, dan rijdt je opeens tussen prachtige gekleurde rotsen door enorme zoutvlaktes en dan weer prachtig golvende zandkleurige rotsen. Vlak voor we bij ons hotel zijn komen we langs Mesquite Flat. Een gebied met prachtige zandduinen. Daan en ik stappen uit de auto om het te bekijken en te fotograferen, Henri blijft bij Laura in de auto. Lau is helemaal klaar met de hitte en bekijkt het liever vanuit de koele auto.
2 Minuten later zijn we bij ons hotel dat echt volledig in the middle of nowhere staat. Formeel is het een plaatsje genaamd Stove Pipe Wells maar in de praktijk is het een hotel, een saloon, een winkeltje en een tankstation. Het hotel doet me denken aan de film Dirty Dancing, een vakantiepark uit de jaren 60/70. Toen superhip nu enorm gedateerd. Onze kamer is karig maar verder prima. We hebben bedden, airco, een koelkast en een badkamer dus we redden ons hier wel een nachtje.
Direct na aankomst duiken Daan en Laura het zwembad in, Henri en ik halen nog even wat boodschapjes bij de winkel aan de overkant. We slaan liters water in voor vanavond en morgen, vandaag hebben we alleen tijdens de autorit al 5 liter water opgedronken. Door de extreme hitte heb je de hele dag dorst.
Na de boodschappen duiken Henri en ik ook het zwembad in, nou ja Henri dan, ik stap gewoon bij het trapje het water in ;-)
Rond 19:00 uur gaan we eten in the Saloon. De keuze op de kaart is niet reuze maar we vinden allemaal iets dat ons lekker lijkt en dat ook zeker blijkt te zijn. We verbazen ons nog even over de rekening waar naast het eten en het drinken servicekosten van ruim 11 dollar opstaan. We denken eerst dat de tip al meegenomen is in de rekening, dat hebben we wel eerder gezien, maar zien dan dat onderaan de rekening de tipsuggesties alvast staan voorgerekend. 15 % is …, 20% is… etc. We twijfelen even of we nog gaan zeuren over die servicekosten maar het is echt te warm om je druk te maken. Gewoon betalen dan maar.
Na het eten relaxen we een poosje op de kamer. Deze hitte vreet energie! Rond half 10, het is dan al lang donker, duiken de kinderen nog een uurtje het zwembad in. Het zwembad is hier tot middernacht open!
Tegen 23:00 uur liggen we allemaal uitgeput op bed.