Dag 9

Whistler naar Casche Creek

Vandaag gaan we naar Cache Creek, het eerste gedeelte is nog mooi groen we maken nog een wandeling bij nail falls. Het is erg mooi lopen op een smal paadje richting de waterval, speurend langs de rivier om te kijken of we beren over andere beesten zien. Ik voel mij soms net Freek Vonk helaas geen beest gezien op deze tocht. We rijden verder en de bergen worden steeds kaler, ik vind het er niet mooier op worden, maar ja we moeten dit stuk rijden om weer later op in de reis weer in een mooi gebied aan te komen. Het is net een prairie waar we rijden met bergen om ons heen die regelmatig stukken steen laten vallen. We stoppen op een parkeer plaats om even de benen te strekken, slaap verwekkend is deze tocht alleen sommige steile afdaling van 13% in bochtige wegen houd je wakker. De weg die nu komt lijkt makkelijker te zijn, tijd voor de vuurdoop ik zal in de camper gaan rijden. Aangezien je hier in Canada geen groot rijbewijs nodig hebt mag ik er ook in rijden. Na wat instructies van Simon ga we weer rijden, draaiend aan het grote stuur kom het gevaarte in beweging, nou dat valt nog niet tegen alleen het spiegelen ivm je breedte en dan ook nog recht vooruit kijken is nog niet zo makkelijk. Na een poosje, de weg wordt smaller, smalle bruggen waar maar 1 auto over kan een rare doorgang door een berg heb ik mijn vuurdoop wel gehad. Simon mag weer gaan rijden hoor, ik besluit als ik een parkeer plaats zie de camper te parkeren en het stuur weer over te dragen. We grappen over een bord waarop staat dat er herten over kunnen steken, waar moeten die beesten zich verstoppen in hemelsnaam je ziet geen bos of boom. Niet veel later, Simon op de rem, uit het niets achter het ene struikje steekt er hert maar een paard de weg over vlak voor de camper. We komen eindelijk op de camping aan, vandaag door alle bochten en klimmen en dalen is het een lange dag geweest. Er staan een paar bomen en bosjes en dat is de camping in geklemd tussen de spoorrailsen, waar ieder half uur aan beide zijden een trein over heen gaat met wel 155 wagons er achter aan. ( geteld door Simon!) We maken een praatje met de park opzichter en deze bevestigd wat mijn vermoeden het is officieel een woestijn waar we nu verblijven. Er valt hier per jaar maar 23 mm regen. Het is maar een kleine camping, maar langzaam maar zeker stroomt hij vol. Het verschil in mensen en vervoersmiddelen is een attractie op zich. De ene is nog groter als de andere, complete vrachtwagen opleggers van campers worden gestalt, breed beeld tv aan de buitenkant het kan niet op. Naast ons wordt een tentje op gezet, ja zo kan het natuurlijk ook zonder voorzieningen zij liever als mij, wij zijn blij met onze camper. Ook komt er een oldtimer bus de camping op rijden, we maken een praatje en ik vraag in mijn steenkolen Engels of ik een foto mag maken, tuurlijk mag dat moet zelfs mee naar binnen om de binnenkant te bekijken het is echt een plaatje. De bus is van 1959 en is door de buschauffeur gekocht, de huidige eigenaar heeft hem in 2005 van de buschauffeur overgenomen. Na een gezellig praatje en tips gekregen wat en waar we zeker moeten naar toe gaan gaan we weer naar onze camper. Regelmatig komen de eigenaar en zijn vrouw nog even met de golfkarretjes langs, we maken nog een praatje en als wilt kun je hout kopen. We hebben hier na genoeg geen internet verbinding alleen als je een stuk verder de vlakte op loopt heb je af en toe heel even bereik. Ondanks de treinen hebben we goed geslapen, op naar een nieuwe dag.