Dag 9

Lake Louise - Nordegg

Het is alweer dag 9 vandaag, het gaat zo snel! De volgende campground was niet te reserveren, dus Mats belt vooruit om te vragen hoe druk het is. De vrouw die opneemt zegt dat het wel goed komt en herhaalt dat nog eens halverwege Mats zijn zin waarin hij aangeeft dat we pas einde van de middag aan zullen komen. Het zal wel dan. We moeten zo’n anderhalf uur rijden naar het volgende meer: Peyto Lake. We hebben voordat we van huis vertrokken een dag-tot-dag-planning gemaakt, maar daar staan alleen de routes op en we weten inmiddels niet meer hoe alle verschillende meren eruit zouden moeten zien, dus het is toch weer steeds een verrassing als we ergens aankomen. Deze keer hoeven we maar een korte wandeling vanaf de parkeerplaats te maken naar een fantastisch viewpoint. Peyto Lake ligt in de verte beneden ons, het heeft een magisch blauwe kleur en een sprookjesachtige achtergond met bergtoppen zover je kunt kijken. Zoiets onwerkelijks hebben we zelfs hier nog niet gezien. Zoals altijd wachten we tot er een korte leegloop is tussen de stromen Chinezen die met enorme bussen komen en gaan en veroveren het plekje met het mooiste uitzicht. We schieten weer wat foto’s die onmogelijk de magie van dit stukje Aarde kunnen overbrengen en eten onze druifjes terwijl we onze ogen niet van het plaatje af kunnen houden. Wat ook wel vermakelijk was, was het groepje jonge meiden dat in yogabroeken en sportbehaatjes 86 foto’s van elkaar stond te maken in allerlei posities en sprongetjes naast de afgrond, om vervolgens gauw hun truien weer aan te trekken omdat het toch wel hard waait boven op de berg. Na een tijdje moeten we toch weer op pad, want volgens onze planning moeten we een kleine vier uur rijden naar de volgende campground. Na anderhalf uur staat onze campground vermeld op een bord langs de weg. Nu zijn we in de war.. Het staat er echt: Two O-Clock Creek met een pijl naar links. We gaan eraf en inderdaad, we zijn er al. De camping is volledig verlaten en er staat aan het begin een klein hokje waar je jezelf kunt inschrijven op een plekje en geld in een envelopje kunt achterlaten. We rijden de camping over en kiezen een schaduwplekje uit. Ergens in de verte zien we nog 1 andere camper staan. De vrouw had dus niet gelogen. De camping heeft behalve een soort betonnen dixies en op elk plekje een picnicktafeltje niets anders dan een bosrijke omgeving en bergen, waar je ook kijkt. Het is pas 2 uur, maar eigenlijk vinden we het ook wel prima zo. We gaan lekker lezen in het zonnetje en na een tijdje komen er nog wat campinggasten bij. Opeens loopt er een vrouw langs die vraagt of we brandhout willen. We vragen verbaasd of het is toegestaan om de firepit te gebruiken. Ze is de eigenaresse en ze maakt Mats heel blij door te zeggen dat in dit gebied geen fire ban is. Mats loopt enthousiast met haar mee en komt terug met een kruiwagen vol hout. Ondertussen voer ik een schattig eekhoorntje wat stukjes brood. Het mag eigenlijk niet, maar niemand kijkt. Ik voel me net Sneeuwitje. Mats voelt zich even later helemaal de man als hij dan eindelijk zijn vuurtje mag stoken. We eten spinazie met heerlijk gerookte hamburgers en als toetje marshmellows met Nutella. Er komt een vrijwilliger van de camping een praatje maken en hij vertelt dat de camping in al die jaren slechts drie keer vol is geweest. Als we opmerken dat het hier zo stil is, terwijl het zo mooi is zegt hij dat dat zo moet blijven en we dus aan niemand mogen vertellen over de camping. Jullie hebben het dus niet van ons. Dat was weer een fijne dag.