Dag 1

First stop: Washington

Eindelijk was het dan zover: onze 4-weken durende reis door Amerika gaat beginnen.
We hadden op Schiphol de koffers nog niet eens ingeleverd toen er al meerdere vragen werden gesteld: waar ga je naartoe?; waarom?; wie heeft je koffer ingepakt?; heb je je koffer na het inpakken onbewaakt achtergelaten?; hebben anderen toegang gehad tot je bagage? En ga zo maar door. Uiteindelijk konden we de bagage inleveren en door naar de douane. De wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik (Joyce) mocht voor het eerst in mijn leven doorlopen zonder dat ik werd gefouilleerd.
In het vliegtuig hadden we heerlijke stoelen met genoeg beenruimte. Tim heeft meerdere films gekeken, ik heb de eerste 4,5 uur van de vlucht gemist vanwege een dutje.
Tijdens de vlucht ontbrak het aan niets; lunch, ijs, sandwiches with turkey and cheese, onbeperkt drankjes en als kers op de taart een stroopwafel.
De vlucht is voor ons gevoel snel gegaan. Na een vlucht van ruim 8,5 uur zetten we rond 14.45 uur (20,45 uur Nederlandse tijd) voet op Amerikaanse bodem.
Toen we uit het vliegtuig kwamen konden we achteraan sluiten in de rij.
Na zo’n 1,5 uur waren we aan de buurt. Wie we waren, wat we deden, wat we kwamen doen, wat ons beroep is, wat we bij ons hadden en waar we gingen verblijven werd uitgebreid bevraagd. Uiteraard werd ook hier nog even doorgevraagd naar Tim zijn beroep als militair. Nog een spannend ander punt was het feit dat we vier levensgevaarlijke krentenbollen in onze tas hadden. Nadat de krentenbollen waren besproken, onze vingerafdrukken op de gevoelige plaat waren vast gelegd en er een irisscan was gemaakt kregen we een mooie stempel in ons paspoort en mochten we door: ‘enjoy guys’ riep de man ons nog na. Nou meneer ik denk dat dat wel goed komt.
Bijna huppelend van blijdschap gingen we de koffers halen. Deze waren inmiddels al door iemand anders van de bagage band gehaald. Nog even war dollars uit de muur getrokken en hup een taxi in.
Na een ritje van 35minuten komen we aan in ons hotel. Leuk detail: technisch gezien is Trump onze straatgenoot de komende dagen. Zowel ons hotel als het Witte Huis zijn gevestigd aan Pennsylvania Ave NW. Al zouden we een kopje suiker bij de beste man willen lenen zijn we wel zo’n 20 minuten aan de wandel.
Het hotel is mooi klassiek ingericht en onze kamer is net een balzaal. Nadat we ons even hadden opgefrist gingen we rond 17.30 uur de stad in.
Van de meneer van de receptie kregen we nog een plattegrond waarbij hij vertelde dat je in Washington niet kan verdwalen. Volgens Tim kent de beste man mij dan nog niet..
Nadat we langs net Witte Huis zijn gelopen zijn we gaan eten bij ‘Harry’s bar’ een typisch Amerikaanse bar waar we popcorn, bier en natuurlijk burgers voorgeschoteld kregen.
Onze eerste indruk van Washington: het is een nette, schone en groene stad. Het is relatief rustig en de gebouwen zijn voornamelijke lage, klassieke panden. Daarbij viel het direct op dat het contrast erg groot is: op nog geen 5 minuten lopen van het Witte Huis, in dezelfde straat, zit een parkje vol met daklozen. Ze stonden in de rij voor eten, water en kleding dat werd uitgedeeld.
Maandag gaan we met een gids op de fiets door Washington. Wordt dus vervolgd..